|
Leffert was de beste
Het volgende verhaaltje zou ik graag even aan
de bezoekers van het album willen vertellen. Deze anekdote is waar
gebeurd en is aan mij
verteld door mijn vader.
Ik zie op het nieuws dat het voorjaar weer in Koudum is aangekomen
en dat is de tijd van het kievitseieren zoeken.
Als u dit leest moet u even de ogen dicht doen en even proberen die tijd voor
ogen te krijgen.
Het is in het begin van de jaren dertig er zijn geen auto's u ziet een enkele fiets op de weg.
Een jonge boerenarbeider zit in het land achter een oud hek, de wind waait aardig hard en het regent zo nu en dan.
De jonge man heeft een blauwe kiel aan en natuurlijk klompen aan zijn voeten en om zijn handen warm te houden heeft hij een paar oude
sokken meegenomen want handschoenen heeft hij niet.
Hij zit te wachten op een kieviet die straks, hoopt hij, op het nest gaat zitten.
Het mannetje draait de lucht in en vertrouwt het niet, het vrouwtje zit aan de kant van de sloot.
Nu begint het te regenen de man achter het hek wordt nat want hij heeft geen regenjas.
Eindelijk kan de vogel niet langer wachten en rent naar het nest toe.
De man achter het hek kan nu net het kopje van de vogel zien en
loopt vanachter het hek naar het nest en vindt er twee eieren in.
Sommige lezers zullen wel zeggen: zo'n verhaaltje hebben wel eens vaker gehoord.
Ja, maar weten jullie wel wie die jongeman was...?
Die jongeman was Leffert de Jong die vroeger op de Ooste woonde, wij
kenden hem en zijn vrouw als Leffert's Sierdje.
Leffert is jong gestorven, ik geloof in 1937.
Zoals mijn vader mij vertelde was Leffert de Jong de beste kievitseierenzoeker die
Koudum ooit heeft gehad.
Hij kon van veraf zien als een kievit omhoog ging hoeveel eieren in het nest lagen.
Het is jammer dat hij zo jong weg moest.
Hope you enjoy this story.
Oud-Koudumer Berend Bakker.
PS. Leffert de Jong was de pake van Leffert Bakker, zoon van Sipke en Sjoukje
Bakker en al die andere Bakkertjes.
De fiets
Doede Hoekema (Doede van Geert en Hitsje) en ik waren vroeger
maten.
Wij zijn beide op de Ooste grootgebracht en onze heiten waren beide boerarbeiders. Nadat wij van school af kwamen moesten wij natuurlijk aan het werk. Doede kreeg werk bij
bakker Heins en ik werkte bij Hinne Wiersma.
Op een dag kwam Doede bij mij en zei: ik heb een nieuwe fiets besteld bij Karel
Smid (Karel zijn echte naam was Van Asperen) maar wij kenden hem alleen maar als Karel
Smid. De Smidterij stond op de hoek van de Beukenlaan en de Onderweg. Doede
zei dat hij een nieuwe Batavus zou krijgen en dat de nieuwe fiets 150 gulden
moest kosten.
Dus ik dacht als Doede een nieuwe fiets kan kopen dan wil ik er ook een, maar het probleem was
dat ik geen 150 gulden had, ik had maar 100 gulden. Maar ik dacht als ik het heel
voorzichtig aan deed en mem mooi te bepraten om geen kostgeld te
betalen voor een paar weken, dan kon ik het wel redden. Dus ik naar Karel toe en ik vroeg hem als ik nu een nieuwe fiets bestel hoe lang zal het duren voordat de fiets aankomt. Karel keek mij een beetje vreemd aan en
zei dat het wel een tijdje zou duren, dus ik bestelde de fiets, maar die
fiets kwam nooit. Als ik hem er wat over vroeg dan zei hij dat het wel
voor elkaar zou komen.
Maar Doede kreeg zijn fiets wel. Hoe Doede daarvoor betaalde weet ik niet want die had ook geen
geld. (ik weet niet zeker of Doede geen geld had maar het hoort
beter)
Op een dag had ik er genoeg van en ging naar De Vries de fietshandelaar boven aan de
Beukenlaan. En daar voor het raam stond een prachtige nieuwe Gazelle met spekbanden en een mooi sportstuur, het was een droomfiets. Het water liep mij uit de mond zo mooi was die
fiets. Ik naar binnen en De Vries vroeg mij wat hij voor mij kon
doen en ik vroeg hem hoeveel die fiets moest kosten. Hij vertelde mij hoeveel het was, en natuurlijk had ik nog steeds geen geld genoeg, ik vroeg hem of hij die
fiets voor mij kon bewaren totdat ik genoeg geld had. Hij vroeg mij hoeveel geld
ik had en ik geloof dat ik ongeveer 130 gulden had. Hij keek mij aan en
zei: Berend jij kan die fiets zo meenemen en je kunt hem later wel
afbetalen. Ik dacht dat ik door de grond zou gaan zo gelukkig was
ik.
Later heb ik uitgevonden dat Karel nooit een fiets voor mij had
besteld, want hij dacht dat ik geen geld genoeg had. Misschien heeft Karel
er ook wel met heit over gepraat, maar dat weet ik niet zeker.
Maar wat ik wel weet is dat heit die Gazelle ook wel erg mooi vond,
want ongeveer een jaar later vroeg hij mij of ik die fiets aan hem
wou verkopen en ik zei O.K.. Ik ben toen direct weer naar De Vries gegaan voor een nieuwe
Gazelle. En dat is de story van de fiets.
PS Doede en ik hebben veel genoten van onze nieuwe fietsen en hebben er
heel wat mee afgereden.
Have a nice day from Ben and Thaiamal Bakker
Canada, 9 juli 2010
|
|